Je verschoont wat luiers, geeft wat voedingen, ontvangt wat kraambezoek en brengt wat kinderen naar school en hé, we zijn weer 7 weken verder….. En dus is Ezra al weer 2 maanden oud. Het gaat bizar snel. Het kleine mannetje doet alles volgens het boekje; eten, slapen, poepen, plassen. Ook lacht hij nu, en begint hij terug te "kletsen". Hij lijkt op Jaco, Inger en Abel, hoor ik in wisselende volgorde van iedereen om me heen. En werkelijk nog niemand heeft gezegd dat ie op mij lijkt. En da's natuurlijk jammer, want ik ben wel de knapste hier in huis.

Is er verder nog iets gebeurd in casa Van Buren in de tussentijd? Ach, toch wel. Zo werd Abel andermaal geopereerd aan een olifantenbal (ofwel liesbreukje), haalde Inger haar zwemdiploma (trots!), togen Jaco en ik naar het fotofestival in Naarden (en man, wat zijn die fotos van Stefan van Vleeteren mooi) en bleek mijn alter ego "Rambo" een natuurtalent te zijn met lasergamen bij de teambuilding.

En zo zijn jullie weer even bijgepraat!

Oja, er was ook nog een blog…. Ik hoop niet dat er nog iemand met smart zat te wachten op het bericht dat de kleine geboren is, want hij is inmiddels alweer anderhalve week oud. Tsja sorry, ik had het iets te druk met skyhigh bovenop mijn knalroze wolk vertoeven…Ik was het alweer een beetje vergeten, hoe het werkt met zo'n babietje wat net geboren op je buik word gelegd en in een fractie van een seconde meteen als jouw kind voelt, waarna zich een complete verliefdheid van je meester maakt (en niet alleen van mij, maar ook van de rest van het gezin). Ik kan dus wel blijven staren naar het kleine mannetje, en knuffelen en babytaal uitslaan. Er komt wel weer een moment dat ik voor rede vatbaar ben, maar voor nu blijf ik nog lekker even op die roze wolk hangen. Toedeloe!PS: Foto's zijn te zien op www.ezravanburen.com

• De beschuiten met muisjes staan in de kast
• De namen zijn bedacht
• Abel is van kamer verhuisd
• De babykamer is schoongemaakt en ingericht
• De kleertjes zijn gewassen en gestreken
• De kinderwagen is schoongemaakt, voorzien van nieuwe bandjes en gesmeerd
• Het bed staat op klossen
• Het geboortekaartje is ontworpen
• De postzegels zijn in huis
• De enveloppen zijn besteld
• Het adressenbestand is ge-update
• Het kraampakket staat klaar
• Het bedje is opgemaakt
• De luiers liggen in de kast
• De kids zijn in alle staten

MAAR WAAR BLIJFT NU DIE BABY??????

Ik ga maar een goed boek lezen, iemand nog tips?

Als goede start voor mijn verlof kocht ik (natuurlijk zou ik bijna zeggen) een boek. Een lekker dik boek, zodat ik er ook lekker lang mee zou doen. Maar daarmee had ik buiten de waard gerekend, want "Een keukenmeidenroman" is zo'n boek dat lekker wegleest en dat je bovendien doorleest tot het uit is. En dus is mijn verlof amper twee dagen oud, maar het boek is uit…

Maar, daarmee is het wel een aanrader!

In het Mississippi van de jaren 60 wordt aan zwarte vrouwen wel de opvoeding van blanke kinderen toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten.

Het is 1962 en de 23-jarige Eugenia, door iedereen Skeeter genoemd, besluit een carrière als schrijfster na te jagen. Naar een onderwerp hoeft ze niet ver te zoeken, als op een dag haar vriendin Hilly vertelt over haar missie in alle huizen van blanke gezinnen een apart toilet te installeren voor de zwarte hulp. Hoe meer Hilly gebrand is op deze vorm van segregatie, hoe meer Skeeter twijfelt aan de ‘gewone’ manier van doen. Ze begint de verhalen te verzamelen van zwarte vrouwen die als hulp in de huishouding werken.
De eerste die haar verhaal aan Skeeter durft te vertellen is Aibileen. Ze heeft als hulp al zeventien blanke kinderen opgevoed, maar als haar eigen zoon Treelore verongelukt op zijn werk, kijken de blanke bazen de andere kant uit. Aibileen haalt ook haar vriendin Minny over om Skeeter in vertrouwen te nemen. Minny is al vaker ontslagen dan ze kan tellen, omdat ze haar werkgevers altijd van repliek dient.
Het boek dat de drie vrouwen schrijven wordt een ontroerend relaas, met schokkende maar ook warme verhalen, met scherpte, humor en hoop. Hoop voor de zwarte gemeenschap, maar ook hoop voor Skeeter, Aibileen en Minny dat hun dromen niet zo onbereikbaar zijn als ze vreesden.

Afgelopen dinsdag mocht ik voor de vrouwenavond van onze kerk een avond over Fair Trade houden. Da's een onderwerp wat me na aan het hart ligt. Als je wel eens een aflevering van "blood, sweat & luxuries" hebt gezien, begrijp je wel waarom. Leuk om zo'n avond voor te bereiden.

Het voert wat te ver om de hele avond door te spreken, maar het leek me wel aardig om de criteria voor Fair Trade producten hier eens neer te zetten.

Als je me al iets langer kent, weet je dat ik niet vies ben van een fototentoonstelling op zijn tijd. Nu had ik de fototentoonstelling van Rineke Dijkstra op het oog, in De Hallen. Omdat de kids uit logeren waren, konden we er samen heen. Da's nog leuker natuurlijk.

Het is eigenlijk maar een hele kleine tentoonstelling, er hingen misschien 10 foto's. Maar er was ook een videopresentatie. Rineke Dijkstra heeft een aantal jongeren gespot in een discotheek in Liverpool en die jongeren gevraagd op een doordeweekse dag terug te komen naar haar studio. In deze studio dansten de jongeren dan, op hun eigen favoriete muziek, in de kleren die ze aan hadden toen ze gespot werden. In hun eentje, tegen een witte achtergrond, minutenlang. Ik ben niet zo heel erg van de video's, maar dit pakte me toch, verrassend.

Dus, als je nog een keer een uurtje over hebt…. het kan nog tot 13 maart…

http://www.dehallenhaarlem.nl/tentoonstellingen

Afgelopen weekend bevond ik me (zonder dat van te voren te realiseren) twee keer in een hotspot, hier in Haarlem. De eerste was het Jopenkerkje, nog niet zo lang open, maar gelijk razend populair. En dat begrijp ik heel goed, de ambiance is fantastisch. Het kerkje zelf is natuurlijk al mooi, het is leuk ingericht en dan staan er ook nog van die mooi koperen ketels waar het echt Haarlemse Jopenbier in gebrouwen wordt. Leuk! Echt een aanwinst voor de stad (en de huisgemaakte karameltaart is echt verrukkelijk).

De tweede hotspot was Loetje, op een steenworp van ons huis vandaan. Waar vroeger het oubollige Roozendaal zat (de naam zegt al genoeg denk ik), is nu dit hippe biefstukkenrestaurant gevestigd. Het concept viel me erg tegen, moet ik zeggen. Ze werken met twee shifts en daar hou ik al niet zo van (dat je geacht wordt om half acht op te krassen voor de volgende lading gasten). Bovendien kun je als je met minder dan 6 personen bent, niet reserveren. We stonden dus, omdat de tent zo populair is, meer dan een uur te wachten voordat we een tafeltje hadden. De eigenaar schijnt een ex-slager te zijn, die vond dat je nergens lekker biefstuk kon eten, en eerlijk is eerlijk; de biefstuk daar smelt echt op je tong. Een goeie portie ook, dus qua eten heb ik er niets op aan te merken. Misschien zien ze me over een jaar weer een keer, als het nieuwe eraf is en het dus iets minder druk is…

Ouderschap doet af en toe rare dingen met je. Dat je merkt dat je al een hele dag met een idiote grijns op je gezicht rond loopt, "alleen maar" omdat je kind met zwemmen van badje twee naar badje drie mag. En dat je merkt dat je hardstikke trots bent als hetzelfde kind samen met de rest van de klas haar "letterdiploma" krijgt.

En dan produceren ze dus dit soort dingen:

Hoe schattig is dat? Het ene moment slaan ze elkaar de hersens in, het andere moment spreken ze af dat Inger later koningin wordt, dan even wat wetten in het land verandert, zodat broers en zussen (lees Inger en Abel) met elkaar kunnen trouwen.

Het is hoe dan ook nooit saai, met die twee…

Zo, misschien even tijd voor een update van de zwangerschap? Voor de lol maar even in een faq-vorm.

Hoe is het met de buik? Check; luid en duidelijk aanwezig, met zeer beweeglijk kind daarbinnen.

Hoe ver ben je nu? Iets meer dan 27 weken, nog ongeveer 13 te gaan dus, als alles goed verloopt.

Voel je je goed? Ja, best wel. Tuurlijk, het is wat vermoeiend zo'n zwangerschap, maar over het algemeen gaat het heel goed.

Hoe vinden Inger en Abel het? Fantastisch!

Weten jullie al wat het wordt? Yep, het wordt (is) een kereltje. Tot teleurstelling van Inger en Abel, want ze wilden eigenlijk een zusje. Maar inmiddels zijn ze er al aan gewend.

Weten jullie al een naam? Jazeker, maar die hoor je tzt wel. We moeten voor de zekerheid nog wel even een meisjesnaam verzinnen.

Is de babykamer al af? Welke babykamer? We hebben geen kamer meer over…

Gaan jullie dan nog verhuizen? We hebben nog niets gekocht, dus dat gaat voor de bevalling niet meer lukken. Waarschijnlijk blijven we nog een paar jaartjes in ons eigen fijne comfortabele huis wonen. We schikken gewoon wat in. Vroeger woonden er gezinnen met 10 kinderen in dit soort huizen

Zo jullie zijn weer een beetje op de hoogte…

Je hebt allemaal wel eens van die "genietmomenten"; dat je ineens beseft hoe blij of gelukkig je met sommige (kleine) dingen bent. En als je er niet even bij stil staat ben je zo'n moment ook zo weer kwijt. Daarom is het misschien wel leuk om zo af en toe eens zo'n moment te benoemen. Dus hierbij presenteer ik, mede in het kader van goede voornemens en weer wat vaker bloggen enzo een nieuw rubriekje; "pluk de dag".

Zondag had ik er zo'n momentje. Jaco was met de kids in de keuken om een hartige cake te bakken. Ik hoorde ze heerlijk aanrommelen, om de beurt iets afwegen, kletsen, mixen, etc en alles in volledige harmonie. Ik geloof dat ze een uur bezig zijn geweest met één cake, maar supergezellig. Dat zijn van die momenten dat je stilletje meeluistert en zit te genieten

De cake was trouwens lekker en kwam uit de kookrubriek van nrcnext.

• 240 gram bloem
• 2 theelepels bakpoeder
• 4 eieren
• 125 ml warme melk
• 100 ml (goeie) olijfolie
• handje olijven zonder pit
• 100 gr zongedroogde tomaten
• geroosterde pijnboompitten
• tijm/salie/oregano
• 125 gr zachte geitenkaas

Meng de fijngesneden zongedroogde tomaten met de pijnboompitten, wat  olijven, de verkruimelde geitenkaas, zout, peper en de fijngesneden kruiden. Klop in een kom de eieren met een mixer, schep de bloem en het bakpoeder erdoor en doe beetje bij beetje de melk erbij. Neem zodra de substantie het toelaat de mixer weer ter hand. Voeg scheut voor scheut de olijfolie toe en mix een paar minuten goed door. Schep de vulling voorzichtig door het deeg en stort alles in een rechthoekige, ingevette cakevorm en zet die drie kwartier in de oven (180 graden).Serveer de goudbruine cake lauw, dan is ’ie het lekkerst, met wat sla of soep. 

Wij deden er geen olijven in, ik dacht nl dat ik ze gekocht had, maar ik kon ze nergens meer vinden. Gisteren kwam ik het potje tegen in de kofferbak van de auto. You can't have it all